Жылылық сыйлаған бір күн Күздің салқын күндерінің бірі еді. Асқар сабақтан қайтып келе жатып, жол жиегінде ауыр сөмкелерін көтере алмай, әрең басып келе жатқан қарияны көрді. Бұл көрші көшеде тұратын, жасы сексенге таяп қалған Сәлима әже еді. Балалары басқа қалада тұратындықтан, әженің үйде жалғыз өзі тұратынын Асқар бұрыннан білетін. Асқар ойланбастан әжеге қарай жүгіріп барды: — Ассалаумағалейкум, Сәлима әже! Сөмкеңізді маған беріңіз, үйіңізге дейін апарып тастайын, — деді ол күлімсіреп. Әженің жүзі жадырап сала берді: — Ой, айналайын-ай! Рақмет саған, аяғым сырқырап, әрең келе жатқан едім, — деп сөмкесін ұсынды. Үйіне жеткен соң, Асқар ауладағы отау ағаштардың шашылған суық жапырақтарын, ағаш бұтақтарын көріп, әжеге әлі де көмек керегін түсінді. Ол досы Даниярға қоңырау шалып, оны да шақырды. Екі дос бірігіп, екі сағаттың ішінде Сәлима әженің ауласын мұнтаздай етіп тазалап, қысқа дайындап қойған отындарын сарайға кіргізіп берді. Шаршап, істі аяқтағанда Сәлима әже оларды үйге шақырып, ыстық шай ұсынды. Шай үстінде әже өзінің жастық шағын, еңбек жолын айтып, жастарға ақылын бөлісті. Оның жанарынан мейірім мен шексіз ризашылық сезіліп тұрды. Кетер кезде Сәлима әже қолдарын жайып: — Өркендерің өссін, қарақтарым! Бастарыңа бақ қонсын, адал азамат болыңдар! — деп ақ батасын берді. Үйге қайтып бара жатқанда Асқардың кеудесін ерекше бір қуаныш кернеді. Ол үлкен іс тындырмаса да, қарапайым көмектің өзі жалғызбасты қарияға қаншалықты үлкен үміт пен жылулық сыйлағанын ұқты.
Бесплатный старт · Генерация видео и картинок с ИИ за секунды